Psikiyatrinin genel hastanelere yerleşmesi ve bedensel hastalığı olanlara ruh sağlığı hizmetlerinin sunulması fikri 20. yy başlarına kadar gündeme gelmemiştir. Psikiyatri 19.yy boyunca akıl hastaneleri ile eş anlamlı olarak anılmış, oysa tıp bu yüzyılı biyolojik anlamda ciddi gelişmelerle geçirmiştir. Gray, 1868'de psikolojik tıbbın genel tıp eğitimi ve pratiği içinde olmasının gerekliliğini belirten makalesi ile gelişmelere ciddi bir ivme kazandırmıştır.

20. yüzyılın erken on yıllık dönemlerinde Konsültasyon liyezon psikiyatrisi (KLP), tarih, sosyal, medikal, ekonomik ve politik gibi değişik güçlerin sonucu, bir alan olarak kavramsallaşmıştır. Bu güçler, ABD'de tıp pratiğini etkilemiş ve sonuç olarak bütün dünyada etkisini göstermiştir.

John Schwab tarafından tanımlanan gelişme dönemleri, KLP'nin başlangıç dönemi 1800'lerin sonlarında Amerikan psikiyatrisinin babası Benjamin Rush ile başlamış, tıbbın entegrasyonuna-beden ve ruhun psikosomatik birimi- yönelik ilgi artmıştır.

1902'de Albany Hastanesinde (New York) ilk liyezon servisi düzenlenmiş ve 1902'de tıp-psikiyatri biriminin habercisi kurulmuştur.

Başlangıç fazı 1929'da, G. W. Henry devlet hastanelerinin genel tıp ve psikiyatri birimlerinde psikiyatrist bulundurmalarını ve gerekliliğinin öğretilmesini zorunlu tutmuştur. 1930'da, Helen Flanders Dunbar Columbia Tıp Merkezinde liyezon servisi ile işbirliği içerisinde idi ve kişilik ve somatik semptomatoloji arasındaki korelasyon hakkında yazmıştır. 1950'de Franz Alexander belirgin hastalık tiplerine –romatoid artirit, tirotoksikoz, peptik ülser, ülseratif kolit, bronşial astma, nörodermatit gibi- neden olan belirgin psikodinamik çatışmaları incelemiştir.

1954'de, Massachusetts Devlet Hastanesinde, psikoanalist Avery Weisman tarafından yöneticiliği (genç asistanı Thomas Hackett ile birlikte) yapılan ilk formal konsültasyon servisi kurulmuştur. 1956'da, Grete Bibring ve Ralph Kahana, kişilik ve hastalık nedenlerine ilişkin klasik anlamayı içeren “Tıbbi yaklaşımda kişilik tipleri”'ni yayınlamışlardır.

1967'de, Thomas H. Holmes ve Richard H. Rahe hastalık başlangıcı ve gerekli aşamaların takip edildiği yaşam değişimi üniteleri sistemini geliştirmişlerdir.

Gelişme fazı 1970'lerde, Ruh Sağlığı Ulusal Enstitüsü, KLP programlarının genişlemesinin harekete geçmesini, tıp öğrencileri için özel eğitim imkanlarını ve KLP dernek programlarının kurulmasını finanse etmiştir.

1977'de, George Engel, “Yeni bir medikal modele ihtiyaç; Biyolojik tıbba meydan okuma” yı yayınlamış ve biyopsikososyal model adını verdiği tanımı yapmıştır. Yeniden tanımlanmış bu ifade daha önceki daraltıcı biyomedikal modelin yerini almıştır. Bu model sağlık ve hastalığı (illness, disease) daha geniş biyolojik, psikolojik ve sosyal kontekste ele almaktadır.

Güçlenme Fazı Dinamik bir dönem olan güçlenme fazı boyunca, 1920'lerdeki KLP servislerinin birkaç hastanede kuruluşundan, bugünkü ihtiyaçla psikiyatri eğitiminin bir parçası olarak KL servislerinin kurulmasını içerir. KL servisleri şimdilerde ABD hastanelerinin en önemli bölümleridir. Psikosomatik Tıp Akademisi, K-L psikiyatrisinin kurumsallaşmış halidir. Uluslararası üyeleri, K-L psikiyatrisi alanındaki önemli araştırmacı ve klinisyenlerden oluşmaktadır.

Sonuç olarak, psikiyatri kliniklerinin ve hastalarının genel tıp ve hastane içinde ele alınması gerektiği anlayışının yerleşmesi, psikosomatik tıp kuram ve uygulamalarının artması, davranış bilimleri ve toplum psikiyatrisindeki gelişmeler, nörobiyolojik bilimler ve klinik tıptaki gelişmeler, biyolojik bilimler ile davranış bilimlerini, tıp ile psikiyatriyi klinik ve kavramsal alanlarda yakınlaştırmıştır.